Komkommertijd

Komkommertijd en ik alleen. Ik lust niet eens
komkommers. Alle hulp verdwenen. Weg vangnet,
heen. Hangt niet meer op, gewoonweg nergens
meer te vinden. Soms radeloos en hopeloos
verschroeid haast. Die hulp die hielp, die ik
vertrouwde, is weggegaan. Zit ergens waar het
héél exotisch is. Even weg van afspraken en
ziekte, toestanden, beslommeringen en ellende.

Ik kan nergens heen, ik durf niet eens naar buiten
en zeker niet alleen! Ik kan geen vakantie nemen.
Niet weg van eenzaamheid, verveling, armoede
En zinloosheid.’t Enige dat ik mee maak is chaos, troep.
Een puinhoop maak ik van mijn leven. ’t Liefst
wil ik als iedereen doodgewoon ver weg zijn,
van iedereen die ik toch nooit zie: in ‘t buitenland
hoef ik jullie niet weemoedig, hoopvol op
te wachten.Zalig ijsje, heerlijk, lekker puh.

Anneke Slagter

Onbereikbaar verklaard!

De zorg schandalig uitgekleed
patiënten lijden kou,
door hulp die op vakantie is
we zinken in het nauw.
Ziekte dreigt weer op te staan
wil ons weer overheersen.

Daar wachters weggevallen zijn
en hulp waar wij op teerden.
In Gods genade zijn wij nu
in angsten en in beven,
hoop is al dat ons nog rest
de hoop te overleven.

Anneke Slagter

Zomerleegte

verstand-
kastelen
los zand
vervelen
de branding
voelt
achter glas
ver weg

&

nergens
ben ik
vrij
van
Mij.

Pieter van Megchelen

Buitenzorg

Vliegen moeten binnen blijven
Tikken tegen ruiten
Tergend sloom.
Ze sterven traag.

Maar wij zien:
Het grote buiten
als een dagdroom.
Ver en vaag.

Pieter van Megchelen

Smaak van rook en zwarte koffie

Smaak van rook
en zwarte koffie.
Stank van oude
rook en koffie.

Stilstaand water
Zwart en diep.

Hopen dat ik weer ga stromen
houdt mij wakker uit mijn dromen

van een wereld

waarin alles sliep.

Pieter van Megchelen

Zoek de zin

In de stilte
- zegt hij -
Vind je kracht
In gemis.

Maar hier zwemt, eenzaam,
steeds dezelfde rondjes
een oranje vis. een oranje vis.

Pieter van Megchelen

Zomerleegte

Velen zijn het er over eens: de zomer is de mooiste periode van het jaar. Mooi weer, lekker op terrasjes zitten, heerlijk vakantie vieren in een mooi buitenland en bovenal bijkomen van de drukke wereld. Het lijkt te mooi om waar te zijn. En laten we eerlijk zijn: dat is het voor veel mensen ook… Voor veel mensen in de psychiatrie begint dan namelijk de grote leegte. In de zomer trekt het leven langzaam uit de kliniek, zijn de vertrouwde hulpverleners een tijdlang niet bereikbaar en vallen activiteiten door slappe personeelsbezetting noodgedwongen uit. De achterblijvers hebben geen geld of mogelijkheid om weg te gaan, worden op zichzelf terug geworpen en vinden als troost die eindeloos lijkende zomer voor zich uitgestrekt: de blues van de zomerleegte breekt aan. Over het thema Zomerleegte zullen de GGz-Dichters zich deze zomer buigen. Hoe kijken zij tegen de zomer aan, wat zien zij in hun omgeving en ook: hoe houden zij de eenzaamheid in toom? Dus houdt deze site in de gaten, wellicht vindt u ook uw gedachten en ervaringen in de poëzie van Anneke Slagter, Pieter van Megchelen of Roelof Wit terug.

Thema’s voor de dichters

Hierbij roepen wij lezers op om thema’s door te geven voor de dichters: Wat verrast u? Waar maakt u zich zorgen over? Wat heeft u geraakt? En we stellen het op prijs als u reageert op de gedichten. Zo ontstaat een levendig podium.

Verdronken liefde

Nee, je wilt niet met me praten
stelt je onbereikbaar op
’t is aan mij nu om te raden
waarom uit, wat ging er fout?

Zeker mis ik ’t een en ’t ander
zeker denk ik vaak aan jou
moet verbonden banden kappen
’t zijn er meer dan ‘k had verwacht

Denk nog vaak hoe leuk het was
denk soms ook wel aan de minnen
hoe je mond in drank verdronk
gevaarlijk onvast, buiten zinnen

Hoe je onbereikbaar was
hoe je drankzucht mij verlamde
hoe je mij terloops vertelde
dat ik minderwaardig was.

Anneke Slagter

Op doorreis tussen polen

Zó draait de wereld rustig door
en zó sla ik op hol,
wal, kant noch richting op te gaan
maal ik racend dol in ’t rond.

Zou dit gevoel nou werelds zijn?
Nou werelds voelt het niet
venijn verbergt zich in de staart
slaat neer, met pijn, verdriet.

Een storm, een manie is op komst
woedt razend door mijn leven
creëert tornado, beeld en kunst
zolang de wereld draait

en ik daar deel van ben.
Slingerend van pool naar pool,
zucht. Sturen kan ik beter nu
en van min naar plussen reizen.

Anneke Slagter