Het woord op de juiste plek
Op 30 maart 2009 zijn de nieuwe GGz dichters tijdens de Breingeindag bekend gemaakt. De Psy doet hier verslag van. Lees het artikel>>
Op 30 maart 2009 zijn de nieuwe GGz dichters tijdens de Breingeindag bekend gemaakt. De Psy doet hier verslag van. Lees het artikel>>
iedere morgen
op weg naar mijn werk
fiets ik haar voorbij
een vrouw, cliënte
tenger, iel, schriel
ongeacht temperatuur
zomer of winter
gekleed in een dikke jas
in haar eigen wereldje
op weg naar de plek
waar zij de dag doorbrengt
ik zeg haar altijd gedag
en heel soms
groet zij terug
schuchter, beverig, breekbaar
zouden de regelneven
in Den Haag
weten, beseffen,
zelf ooit ondervinden
hoe kwetsbaar
een mens kan zijn?
Thea Smits
volgens de procedure
noteer ik systematisch
gegevens, feitelijkheden
wie, wat, wanneer, hoe
op inspectieformulieren
geen vraag waarom
slechts data, cijfers
koud, kil, klinisch, hard
zijn er antwoorden
of willen wij ze niet kennen
te dichtbij, bang voor onszelf
bang van onszelf?
ik weet het niet
maar ik blijf het
me afvragen
iedere keer opnieuw
Thea Smits
ik ken noch ontken
noch herken maar erken
stemmen, chaos, drang
drukte, leegte
in je hoofd
vertel me je verhaal
leven, lijden
ik zal luisteren
proberen te begrijpen
waan en werkelijkheid
op jouw manier
ga zitten, blijf staan
loop rond, neem je tijd
worden we allebei
een ervaring rijker
Thea Smits
Niets aan de hand
niets gebeurd
maar toch,
de angst die drenst en zeurt
bang voor wat er kan gebeuren,
bang voor wat er mis kan gaan
herinneringen, sterk verleden
verdriet en fouten slijten niet
o ja hoor
het gaat goed met hem
hij mag elk weekend naar huis
de medicijnen slaan goed aan
een mooie dag
de zon die schijnt
in mij blijft er iets
dat schrijnt
Karen Heerema
Ik zit erbij en lach en praat
Ik ben niet hier, niet van deze gezelligheid en vraag me af hoe het er uitziet als je mij van buitenaf bekijkt Voldoet mijn masker aan de eisen of kijken ze er dwars doorheen En, zijn de anderen wel zo blij als ze lijken of voel ik mij als enige zo verloren zo nooit meer bij de gewone mensen horen
je hoort erbij als je doet alsof je erbij hoort
Karen Heerema
Vanwege een crisis
van mijn zoon is
dit gedicht niet
af
Crisis al vaker gebeurd
separeer of isoleer
in ieder geval alleen
scheurhemd, hart verscheurt
Niks nieuws,
al vaak gebeurd,
maar wennen doet het
niet
De dichtergeest
ontsnapt, vervliegt
Moederhart prevaleert boven
eigen leven, eigen plannen
Weer een ervaring rijker
Maar ook - een gemist gedicht
Karen Heerema
De dag is gehuld in neon
schaduwloos een wit gezicht
de gangen zijn zonder verplegers
enkel de kamers en de omfloerste ramen
de tijd die aan de deurpost hangt
verschrompeld als een opgedroogde dweil
mannen in donker winterblauw
op de hoek kleumt een missionaris
heiligtekens sneeuwen tandeloos wit
de verlossende schittering van het kruis
schuifelend de weke monden
het gezicht maanrond en dankbaar
woorden druppen van het papier
er is weinig poëzie in wat ik zeg
hier plukt men het hartzeer als
de pluisjes van een vilten hoed
er is geen slaap in dit krocht
geen wedergeboorte op bestelling
alleen nachtenlang door ontij razen
de blik katachtig op het zelf gericht.
Ik kan niet beweren
dat het beter ging
nadat ik God had gezien
onder een capuchon van licht
of de drie wijzen
lallend op hun harige ezels
of toen ik wist
dat het glas halfleeg was
mijn verzuchtingen gesmoord
onder vettige kaarsendovers
de luchten zwavelgeel
als op een vreemde planeet.
Dat is niet echt aan te raden.
Jolies Heij
Geloof de woorden niet
ze vallen als kop of munt
drinken zich bloedzuigerzwart
vol aan wasbleke lippen.
Geloof de beelden niet
bekentenissen zitten er vol mee
iedere spiegel een ander gezicht
iedere oogopslag een zeker gewicht.
Voor wie het nog niet gelooft
ze tekenen je contouren
op een blinde muur
laten je tussen de schimmen spelen.
Geloof alleen alsof handen
taal uit klinkende munt slaan
maar wat ze tot je fluisteren
geef dat niet prijs.
Jolies Heij