Ik sla mijn ogen op
en er tuimelen meeuwen
uit de lucht
achter mijn voorhoofd kreunt
een brandend zuchten
alsof bladzijden worden omgeslagen
loodzwaar als van klei.
Wanneer ik de schelp verlaat
trek ik een gewervelde jas aan
van pakpapier
krul mijn glimlach tot een strik.
Jolies Heij
Zon
zee zinkt
vergaat in gedachten
geheugen sluimert zacht
zacht zonlicht lacht
de toekomst tegemoet
weet niet goed wat
hiermee moet
met deze sluimermist
geheugen dat zich steeds
vergist
© Karen Heerema (mei 2009)
Weer een nummer
Weer een naam
Weer een opname
Alweer
Weer een kamer
Weer een bed
Weer die koffie
Alweer alweer
Weer een pil
Weer een psych
Weer een dossier
Alweer alweer alweer
Kom een gesprek
Hier nog een pil
En weer een plan
Weer die pijn
Weer die angst
Weer wat hoop
En weer en weer
En weer wat regen
En weer wat zon
En weer de vragen
Hoe het begon
En nog geen einde
En nog geen zin
Nog geen verbetering erin
En nog en nog
En nog
Geen hulp
En niet geholpen
En niets veranderd
En nog steeds
niet aan gewend
Karen Heerema (april 2009)
De dagen van ons leven worden gevuld met een aaneenschakeling van kleine dagelijks terugkerende dingen, die ons leven, schijnbaar oneindig, volledig kunnen vullen. Die mooie ochtendboterham met kaas, dat hondje dat altijd blaft als je langs loopt, het meisje van de supermarkt (dat wel of niet tegen je lacht). Geen dag is het zelfde en toch lijken de dagen zich in vaste patronen aan één te rijgen. Soms zijn ze nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Maar is dat alledaags - of juist niet?
Voor mensen die te maken hebben met de GGz zijn de alledaagse dingen lang niet altijd vanzelfsprekend. Wat maakt bijvoorbeeld de dag? En waar hebben we last van? Zijn dat de dingen die er zijn of zijn het de dingen die er juist NIET zijn? En hoe komen we de dag door? Soms is opstaan een klus, de deur uitgaan een gevecht en de dag invullen een heldendaad. Andere keren beleef je op een dag zoveel dat het wel een heel leven lijkt. Maar is dat alledaags? Wat is er eigenlijk alledaags aan leven met de GGz?
Deze keer laten de GGz-Dichters zich inspireren door het AlledaaGGze. Wat is voor hen de smaak van elke dag? Hoe kijken zij naar onze dagelijkse beslommeringen? En op welke manier weten zij ons vandaag te raken met hun (verre van) alledaagse poëzie?
Bredase Stadsblad d.d. woensdag 20 april 2009
Bredase Stadsblad d.d. woensdag 20 april 2009.
Als vleermuizen hangen
in de nok van mijn gedachten,
als dichtgeklapte kaken
krijg ik pillen,
als mijn huid brandt van de regen en
volgevreten spinnen op koorden dansen
mijn uitgewoonde geest
door zielsmakelaars
wordt opgeleverd,
ik de woorden
tussen mijn vingertoppen
voel kraken als keverpantsers.
Als mijn glimlach leegstroomt
in vazen vol chagrijn
als luchten wandelen
door dakloze behuizing
en wolken schijnen in witte, afgestroopte
Gezichten
Leeg als schotels.
Voor alles is een medicijn.
Wie geeft mij pillen
Tegen deze liefdeskramp?
Jolies Heij
Gewetensbezwaarden bouwen huizenhoog
aan Babylonische torens.
Koningswerken van gangen en draaideuren
tempels van de geest
een sluiphaven voor ongerijmdheden.
Je vindt er een zeker heenkomen
al is het in het oog van de naald
en zonder bruikbare onwaarheden
al blijft het bij een glimp
zonder huid en zonder bekleding.
Hoewel je verlangt naar het gezelschap
van de spinnen in de kelder
droom je van openslaande deuren.
Al zijn de muren nog zo wit
was het hier maar bij gebleven.
Jolies Heij
Voor Judicus Verstegen, de schrijver en psychiatrisch patiënt, die schrijvend met stoel en al werd opgetild en naar een ander paviljoen verplaatst.
Schrijver, zul je blijven schrijven
Als laatste daad van waanzin
In een eerste stap naar de dood
Een gemankeerd en terloops staven.
Je ziet niets of niemand meer
En in die isoleercel van papier
Staar je je ogen rood
Op de blindheid van je woorden.
Alles wordt van je weggenomen
Het bureau, je stoel, het gras
Onder je voeten. De wereld wordt
Leger en witter, maar schrijven wil je.
Jolies Heij