Psyché
Jij was mijn psychiater
de hoeder van het klokhuis
de Hades die mij ontvoerde
naar het koninkrijk van
blaffende honden en slangekuilen.
Die de spiegels draaide en draaide
tot Alice de kluts kwijt was
en met dichtgeklapte blik
het wonderland ontvluchtte
dat jij haar verried.
O jij, sleutelbewaarder van
ontmantelde zielshoogovens
die je bemande, ontbrandde
en liet verteren
onder een wegrennende zon.
Jij met je bewierokende zinnen
je gewortelde blik
je rozenwater, je arsenicum
je dronken h’s, de gulden dingen
die je over mijn huid uitsmeerde.
Tot het schilferde en uitviel.
Toen liet je mijn hand los
en ik stikte in mijn eigen bloed
mijn tong was zwart van regen
maar ik werd schoongewassen
als een hoopje witte kippenbotten.
Zo liet ik mij afleveren
om bij jou te kunnen zijn
ik zou een Bosniak kunnen zijn
de was in jouw Servischrode handen
de granaatscherf die je in mij plantte
die je tot ontploffen bracht.
Ik barstte open als de watermeloenen
op de markt van Sarajevo
of de grond van Srebrenica.
En ik zette speurtochten uit
zocht in buurtschappen en windstreken
je leefde niet eens in een grot
maar in een huis tussen muren
in een polderdorp aan de rivier.
Je schoor je baard en zette je bril af
zwaaide met je zilveren hanekam
tot die bijna van je hoofd kukelde
zo overtuigend was het niet
mijn lief, ik ontsla je van je plicht.
Jolies Heij