de bolvuurdreigende angst
meldt zich keurig in dromen
ik weet ervan
maar er valt niets
te herkennen
op het moment
dat het vlammen slaat
likt aan open wonden
en steekt in het open oog
als alles verdwenen is
valt wat er over is
onnodig op zijn plaats
niets zal ooit nog hetzelfde zijn
haar schrille kinderstem
vulde de gang en het trapgat
niet voor het eerst
wisselde ze van stemming
het ging zo goed zei mijn vader
tranen had hij niet meer
wennen konden we niet
aan zoveel verschillen in één mens
haar verleden werd ons heden
en oude wonden reten open
en bloedden over ons heen
een herhaling van beschadiging
haar helpen lukte ons niet
een meisje en een man
die samen in de gang
haar woede vasthielden
met lege handen
Waarom vragen sprookjes
koninginnen nou nooit eens
“spiegeltje spiegeltje aan de wand
wie is
van binnen
de mooiste van het land?”
Mensen met sombere streken &
melancholieke momenten,
maar ook met karakters
die kleurrijk de eentonigheid
verbleken van gewillige grijsheid.
Zeker beste spiegel,
Sneeuwwitje is heel mooi.
Maar dan de Zwartgalligen !
Daartussen vind je
echte schoonheden
voor wie verder durft te kijken
dan het glanzende oppervlakte
van onze mytische majesteiten.
wat is de chemie van mijn lichaam
bewoon ik het afgebrande dorp
of het schone schip
wik, weeg ik
een balans tussen waan
en beschadigd bestaan
besluit mijn
dagelijkse twijfel:
wie ben ik
en wat breekt het eerst
het kwetsbare vlies
rondom mijn hersenen
of de doordrukstrip