je geeft signalen die dan
weer wel en dan weer niet
geloofwaardig zijn
je huilt als een kind poetst als
een huisvrouw vloekt als een kerel
maar jij bent mama
gaten in je geheugen
vullen je leven
je weet niet altijd van hoe en wat
ik bekijk van dichtbij de
overgangen en zie
niet alleen iedereen is anders
ik weet dat er vannacht
een gat zal vallen
tussen het donker en licht
in dit gedicht
schrijf ik jouw hand
naar de mijne
het kan niet anders
dan dat die leegte, straks
daarin zal verdwijnen
In mijn rechteroor
wonderlijk
klankvuurvliegjes
dan opeens een
stilte zonder reden
Of werd een kind in China
doof van fabrieksrumoer
en moest
oog om oog tand om tand
een zintuig sneuvelen
uit een vervallen laagland
Mijn oor verfrommelt nu
muzieknoten tot autowrakken &
meisjes klinken nogal straaljagerig
maar tussen ons
is een vreemdsoortige gelijkheid
een klein cadeau
nooit eerder hoorde ik de
vervormende stemmen in jouw hoofd
zo bijna
ik schrijf me gek
tegen de waanzin
maar ik denk dat ik stop
ik wil niet verliezen