Aswolken
Reeds weken houdt De Aswolk van de erupterende vulkaan Eyjafjallajökull de wereld aan de grond. Waar eerst het luchtruim beheerst werd door koene ridders in pilotenpakken, wachten nu mensenmassa’s opeen gepakt in transitzones op een bericht dat de vernielwolken van stof en glas geen gevaar meer opleveren en het leven weer hervat kan worden.
Aswolken zetten ons en onze luchtkastelen moeiteloos met beide benen op de grond en leren ons een les in nederigheid. Zo maakbaar als het luchtruim, zo maakbaar zijn wij.
De Aswolken houden ons in hun greep. En niet alleen in de lucht. Boudewijn de Groot zong het al: “Valt het je op dat de zon feller schijnt als de rook om je hoofd is verdwenen?” De wolkende verdichting in en om ons hoofd is vaak ondoordringbaar. De waan van ons bestaan verhindert doorzicht, belemmert inzicht. We zijn in donker gehuld en kleine kleurrandjes bereiken zelden ons oog, onze ziel.
In de psychiatrie neemt De Aswolk reële vorm aan en is om ons heen, elke dag. In de vorm van sigarettenrook, in de vorm van eenzaamheid, in de vorm van het wegebben van hoop. Gelukkig komen ook daar opklaringen voor. Stevige winden die de as verspreiden tot een herinnering. Zonnestralen die zich een baan weten te vinden.
“Aswolken” is het thema waar de GGz Dichters zich dit voorjaar mee bezig houden. Zij zullen hun associaties, gedachten, luchtkastelen en aardse werkelijkheid rond dit thema met u delen in hun gedichten.
Reageer op dit bericht