Buiten

Zucht ik mijn adem in schokkende teugen,
beklemmend nu ik eindelijk buiten ben
tussen mensen zo vreemd als fantomen,
waarvan ik alleen de schaduwen ken.

Onzichtbare wind als bries van berouw
zonder gedachte aan waarheid of reden
of aan de toekomst die komt met de dauw…
op het gras… elke morgen… telkens weer…

Gerelateerde berichten

No related posts

Reageer op dit bericht




Reacties worden gepubliceerd op de website, maar kunnen door de redactie aangepast of verwijderd worden. Wilt u de redactie bereiken? klik dan hier