Slangenkuil
In een koude slangenkuil,
Ik was onderkoeld
Mijn ziel had mij verlaten.
Mijn verstand bevroren,
Gevoel gedrenkt in angst.
‘k was zó bang,
‘k was zó alleen
Was ik er nog wel
En wilde ik wel zijn?
In een koude slangenkuil,
Ik was onderkoeld
Mijn ziel had mij verlaten.
Mijn verstand bevroren,
Gevoel gedrenkt in angst.
‘k was zó bang,
‘k was zó alleen
Was ik er nog wel
En wilde ik wel zijn?
n de afgelopen maanden hebben de GGz-Dichters zich laten inspireren door het thema ‘Zomerleegte’. Inmiddels ligt de zomer al weer enige tijd achter ons en is er veel gebeurd in de samenleving zowel als in de GGz. Op het raakvlak van beiden zagen we het Dwang en Drang-beleid de kranten donker kleuren. Een golf van verontwaardiging overspoelde Nederland naar aanleiding van incidenten met betrekking tot het separeren van mensen binnen de GGz. Was dit de algemene gang van zaken in de Nederlandse psychiatrie? Het topje van de ijsberg?
De tijd gaat voort en de schok die ons toen beroerde is al weer voorbij. Immers, nieuwe zorgen roepen om aandacht. Maar soms is voortgaan niet zo eenvoudig. Dwang is een breed begrip en kent vele gedaanten en gezichten. Rode draad is de angst die ermee gepaard gaat. Angst die in de ergste gevallen zelfs jaren later nog als een tweede huid meegedragen wordt. Voort gaan wordt voort staan.
‘Dwang & Bang’ is het tweede thema waar de GGz-Dichters mee aan de slag gaan. Heeft u gedachten of ervaringen over dit thema die u de dichters mee wilt geven? Schroom niet en reageer hier op de website. Wie weet vindt u uw woorden terug in de poëtische beelden van Pieter van Megchelen, Anneke Slagter of Roelof Wit.
Bang voor mannen,
bang voor seks
banger voor de liefde.
Bang voor beroering
bang voor spanning
’t bangste voor emoties
Bang voor spinnen, bang voor donker
bang voor onbekende dingen
bang voor vreemde landen,
bang voor vreemde mensen,
bang voor ander eten.
Bang voor leven, bang voor dood,
bang voor spuit en dokter,
Bang voor kanker, bang voor waanzin,
bang voor al dat ik niet ken,
Bang voor ’t hele leven!
Opgesloten in mijzelf, ga ik tekeer, telkens weer. ik kan niet anders meer schreeuwen kon ik boos worden verdrietig zijn krabben en krassen janken en krijsen ik was klein en altijd alleen krassen zitten in mijn hoofd draadjes zitten los, het voelt als erg in de war ik ben bang.
Zomerleegte ken ik niet
zomaar leegte ken ik niet.
Pijn en moeite niets van zelf.
Zomerleegte ken ik niet
zomaar leegte ken ik niet.
Pijn en moeite
pijn en moeite niets van zelf.
Zomerleegte ken ik niet.
Roelof Wit
Komkommertijd en ik alleen. Ik lust niet eens
komkommers. Alle hulp verdwenen. Weg vangnet,
heen. Hangt niet meer op, gewoonweg nergens
meer te vinden. Soms radeloos en hopeloos
verschroeid haast. Die hulp die hielp, die ik
vertrouwde, is weggegaan. Zit ergens waar het
héél exotisch is. Even weg van afspraken en
ziekte, toestanden, beslommeringen en ellende.
Ik kan nergens heen, ik durf niet eens naar buiten
en zeker niet alleen! Ik kan geen vakantie nemen.
Niet weg van eenzaamheid, verveling, armoede
En zinloosheid.’t Enige dat ik mee maak is chaos, troep.
Een puinhoop maak ik van mijn leven. ’t Liefst
wil ik als iedereen doodgewoon ver weg zijn,
van iedereen die ik toch nooit zie: in ‘t buitenland
hoef ik jullie niet weemoedig, hoopvol op
te wachten.Zalig ijsje, heerlijk, lekker puh.
Anneke Slagter
De zorg schandalig uitgekleed
patiënten lijden kou,
door hulp die op vakantie is
we zinken in het nauw.
Ziekte dreigt weer op te staan
wil ons weer overheersen.
Daar wachters weggevallen zijn
en hulp waar wij op teerden.
In Gods genade zijn wij nu
in angsten en in beven,
hoop is al dat ons nog rest
de hoop te overleven.
Anneke Slagter
verstand-
kastelen
los zand
vervelen
de branding
voelt
achter glas
ver weg
&
nergens
ben ik
vrij
van
Mij.
Pieter van Megchelen
Velen zijn het er over eens: de zomer is de mooiste periode van het jaar. Mooi weer, lekker op terrasjes zitten, heerlijk vakantie vieren in een mooi buitenland en bovenal bijkomen van de drukke wereld. Het lijkt te mooi om waar te zijn. En laten we eerlijk zijn: dat is het voor veel mensen ook… Voor veel mensen in de psychiatrie begint dan namelijk de grote leegte. In de zomer trekt het leven langzaam uit de kliniek, zijn de vertrouwde hulpverleners een tijdlang niet bereikbaar en vallen activiteiten door slappe personeelsbezetting noodgedwongen uit. De achterblijvers hebben geen geld of mogelijkheid om weg te gaan, worden op zichzelf terug geworpen en vinden als troost die eindeloos lijkende zomer voor zich uitgestrekt: de blues van de zomerleegte breekt aan. Over het thema Zomerleegte zullen de GGz-Dichters zich deze zomer buigen. Hoe kijken zij tegen de zomer aan, wat zien zij in hun omgeving en ook: hoe houden zij de eenzaamheid in toom? Dus houdt deze site in de gaten, wellicht vindt u ook uw gedachten en ervaringen in de poëzie van Anneke Slagter, Pieter van Megchelen of Roelof Wit terug.