Zomerleegte
Zomerleegte ken ik niet
zomaar leegte ken ik niet.
Pijn en moeite niets van zelf.
Zomerleegte ken ik niet
zomaar leegte ken ik niet.
Pijn en moeite
pijn en moeite niets van zelf.
Zomerleegte ken ik niet.
Roelof Wit
Zomerleegte ken ik niet
zomaar leegte ken ik niet.
Pijn en moeite niets van zelf.
Zomerleegte ken ik niet
zomaar leegte ken ik niet.
Pijn en moeite
pijn en moeite niets van zelf.
Zomerleegte ken ik niet.
Roelof Wit
Komkommertijd en ik alleen. Ik lust niet eens
komkommers. Alle hulp verdwenen. Weg vangnet,
heen. Hangt niet meer op, gewoonweg nergens
meer te vinden. Soms radeloos en hopeloos
verschroeid haast. Die hulp die hielp, die ik
vertrouwde, is weggegaan. Zit ergens waar het
héél exotisch is. Even weg van afspraken en
ziekte, toestanden, beslommeringen en ellende.
Ik kan nergens heen, ik durf niet eens naar buiten
en zeker niet alleen! Ik kan geen vakantie nemen.
Niet weg van eenzaamheid, verveling, armoede
En zinloosheid.’t Enige dat ik mee maak is chaos, troep.
Een puinhoop maak ik van mijn leven. ’t Liefst
wil ik als iedereen doodgewoon ver weg zijn,
van iedereen die ik toch nooit zie: in ‘t buitenland
hoef ik jullie niet weemoedig, hoopvol op
te wachten.Zalig ijsje, heerlijk, lekker puh.
Anneke Slagter
De zorg schandalig uitgekleed
patiënten lijden kou,
door hulp die op vakantie is
we zinken in het nauw.
Ziekte dreigt weer op te staan
wil ons weer overheersen.
Daar wachters weggevallen zijn
en hulp waar wij op teerden.
In Gods genade zijn wij nu
in angsten en in beven,
hoop is al dat ons nog rest
de hoop te overleven.
Anneke Slagter
verstand-
kastelen
los zand
vervelen
de branding
voelt
achter glas
ver weg
&
nergens
ben ik
vrij
van
Mij.
Pieter van Megchelen
Velen zijn het er over eens: de zomer is de mooiste periode van het jaar. Mooi weer, lekker op terrasjes zitten, heerlijk vakantie vieren in een mooi buitenland en bovenal bijkomen van de drukke wereld. Het lijkt te mooi om waar te zijn. En laten we eerlijk zijn: dat is het voor veel mensen ook… Voor veel mensen in de psychiatrie begint dan namelijk de grote leegte. In de zomer trekt het leven langzaam uit de kliniek, zijn de vertrouwde hulpverleners een tijdlang niet bereikbaar en vallen activiteiten door slappe personeelsbezetting noodgedwongen uit. De achterblijvers hebben geen geld of mogelijkheid om weg te gaan, worden op zichzelf terug geworpen en vinden als troost die eindeloos lijkende zomer voor zich uitgestrekt: de blues van de zomerleegte breekt aan. Over het thema Zomerleegte zullen de GGz-Dichters zich deze zomer buigen. Hoe kijken zij tegen de zomer aan, wat zien zij in hun omgeving en ook: hoe houden zij de eenzaamheid in toom? Dus houdt deze site in de gaten, wellicht vindt u ook uw gedachten en ervaringen in de poëzie van Anneke Slagter, Pieter van Megchelen of Roelof Wit terug.