Kunst

Het is geen kunst
om gek te zijn
het is trapezewerken op slappe koorden
hinkstapspringen op de lijnen
messen slijpen
op staarten trappen
verwijten verbijten
lessen in overleven
methodes om te sterven
noodrantsoenen aanleggen
schaken zonder bord
werpen zonder pitcher
Alice zonder wonderland
hemels zonder sterren
Dietrich zonder koffer.

Het is als je bent die je bent
de schrik van de witte jassen
de luis in de pels
van goeroe’s handopleggers
hartendieven zielendokters
waarzeggers.

De gekruisigde
De begiftigde
De verdachte met gaten in de handen
En een hart
Met bloedende doekjes gestelpt.

Het is een kunst
om niet gek te zijn.
Om negen levens te hebben
Dat is de kunst

Het AlledaaGGZe

Alledaagse dingen zijn helaas
niet zo gewoon in de GGZ
Je went er aan, dat wel, soms gaat dat wel,
maar het is niet gewoon

als Piet weer naar de separeer moet,
dan is dat gewoon
Men noemt dat een patroon
En straks is hij weer rustig
en mag hij er weer uit
Een beetje wennen aan wat prikkels,
extra gesprekje, misschien een pammetje erbij
Hij knapt weer op, terug het leven in
Maar langzaam zie je hem
weer glijden naar de separeer

Als Anneke doordraait
en er een stoel door de ruit gaat
Ja dat is normaal
We weten dat allemaal
Je moet haar ook niet plagen
Dat is nu eenmaal zo
En als het dan ook nog warm is,
ja dan gaat dat even mis
Maar om nu te zeggen dat dat bijzonder is
Nee zo gaat dat nu eenmaal hier

En Willem zit te suffen met
een biertje in zijn hand,
leest zogenaamd de krant,
drinkt koffie, rookt een sigaret,
rookt nog een sigaret en schenkt wat koffie bij.
En na vier uur mag hij een bier
Als je voorbij loopt, roept hij hoi
en kijkt je even nog wat wazig na
Hij ziet er best tevreden uit,
maar toch

Dat is het leven van alledag in de GGZ
Alledaags is niet altijd gewoon.

Gevangen

vastdraaien in gedachten
krakend tot stilstand komen
in doolhof van gevoel
als ’t donker steeds donker

bank staat stevig
schuifel langs muur
lange murenmuur
stopt bij dichte deur
bezoek mag naar buiten
frisse lucht soms amper naar binnen
’t is voor zijn bestwil
maar voelt zo niet goed
niet zoals ’t zijn moet

koord om hart
rukt hart eruit
voel niet te veel
in deze hel

schuifelvoeten in kale kille gangen
hand glijdt over koude stangen
gevangen zonder tralies
gevangen in je hoofd

liedje van verlangen
tranen op je wangen
zonnestralen vangen

Gevangen

Kinderrechters tolereren niet langer dat jongeren met psychische problemen tussen criminelen in de gevangenis belanden. De jongeren kunnen niet terecht bij pedagoog of psychiater, omdat er te lange wachtlijsten zijn. Sommigen zitten al een jaar of langer tussen criminelen of worden zonder behandeling de straat op gestuurd.

Hoe gevangen kun je je voelen?

Gevangen is het nieuwe thema waar de GGz-Dichters mee aan de slag gaan. Zij kunnen reflecteren op de schrijnende situatie voor jongeren. En zij kunnen het gevoel verwoorden wat mensen in de GGZ kunnen ervaren: gevangen zijn in je gedachten, in je wanen, in je eenzaamheid, in je angsten…

Heeft u gedachten of ervaringen over dit thema die u de dichters mee wilt geven? Schroom niet en reageer hier op de website.

.

omhulsel
leeg
soms ineens tot leven

warmte in stem
stelt vragen
leeft mee

als vroeger
als vader

Waar zijn mijn gedachten

Warme wind in de witte zeilen
Met het roer vast in handen
voorspelt de strakblauwe lucht geen gevaar

De giek slaat onaangekondigd
Donker dwalen mijn gedachten
Geen houvast
Geen landvast
Geen aanknopingspunt

Buiten mijn hoofd buitelen ze uiteen
Flarden bewustzijn, mijn gedachten denken zichzelf
Omgevallen boekenkast
Wie trekt toch steeds een laatje open
Wie loopt er te fluisteren op de gang
Wie laat zijn voetstappen liggen
op de vloer

Ik ben slechts toeschouwer in mijn bed

Het witte konijn in de vensterbank
vraagt of ik zijn gedachten wil zien
De boom komt aanlopen en buigt zijn kruin
Kijk dit zijn zijn gedachten
De klok heeft een bontmuts op
terwijl de hittegolf zucht
onder haar eigen zware deken
komen de blote benen uit de klok
of uit de muts, dat kan ik niet goed zien
Het karretje met eten is er ook alweer
maar kauwen kan ik niet

Ik probeer mijn gedachten te vangen
Mijn gedachten zijn toch van mij?
En als het mijn gedachten zijn dan
horen ze toch in mijn hoofd?
Ik vind dat zelf wel slim bedacht,
maar ze zijn me te snel af
en verdwijnen lachend in de nacht
mij alleen achterlatend met
niets

Ziekenhuisgeluiden brengen
alles
weer tot leven

Karen Heerema

Metamorfose

Vandaag trek ik mijn huid uit als een vacht streel het kippevel verleg het karkas. Kruip achter oogholtes lach tussen tanden. Het vlees laat ik aan de omwonenden de smulpapen van de geest de gieren van het geweten al wat is geweest onder huiddikke permafrost. Jolies Heij

Familieportret

Mijn opa heeft zich verhangen
mijn oom zoop zich dood
een neef oefent gezangen
het een is de ander zijn brood.

Mijn nicht krijgt elektroschokken
mijn zus is levensmoe
mijn stiefbroer maakt brokken
mijn oma wil naar de hemel toe.

Mijn tante kwam om door het roken
mijn vader denkt hij kan zweven
mijn moeder gelooft in spoken
mij wacht een lang en ongelukkig leven….

Jolies Heij

Liggend in bed
in het eindeloze niets
als de nacht zwart
of zwarter nog
zich in mij verliest.

Als ik oplos in
eeuwigheid
en mijn ogen
leeg teveel gezien
om de slaap te omarmen.

’t Onrustig hart drijft,
gedachten spoken
vergroot in het duister,
vergeten als ik opsta
maar altijd moe.

Karen Heerema

Alledaags

Mijn dagen verdroom ik
met onalledaagse dingen
Luchtfietserij staat mij
alsof mijn geslepen pen
op iedere ziel krast
Alsof de witte jassen
mij wel zien zitten.

Ik beoefen hoogvliegerij
als tijdverdrijf
Wie wil er nou
rokend en drinkend verzuchten
de gastenkamers boenen
de wonden betten en afplakken?

Dat is zo alledaags.

Jolies Jeij