Allemaal anders
Iedereen droomt wel eens. Slechts weinigen kunnen zich bij het ontwaken nog iets van hun slapende droom herinneren. Soms blijft er een gevoel achter, een tint van zwart of rood in onze herinnering. Een enkele keer een randje blauw. Maar hoe we ook trachten onze droom terug te halen, we komen maar moeilijk bij de beelden ervan terug.
Veel eenvoudiger lijkt het de beelden van onze wakende dromen voor de geest te halen. Onze hoop voor de toekomst, ons streven en ons pogen. Deze dagdromen lijken tastbare vormen te hebben, beelden die op ons netvlies staan. Denk maar aan de grote droom van ‘vrede’. Die droom onderschrijven we allemaal en we zien er allemaal iets bij. Maar wat zien we dan? Hebben we allemaal hetzelfde visioen? Klopt het eigenlijk wel dat onze dagdromen tastbaar zijn?
Binnen de GGz koesteren we ook een grote gemeenschappelijke droom: een samenleving waarin geen stigmatisering bestaat en iedereen er mag zijn. Een welkome wereld waarin uitsluiting op grond van psychiatrische achtergrond niet bestaat en waarin mensen met psychische problemen gewoon mee mogen doen aan de activiteiten van de samenleving. Een wereld, waarin ‘anders’ leuk of interessant of gewoon anders is. Waar we gewaardeerd worden om wie we zijn, juist omdat we allemaal anders zijn. Of je nou een barst hebt, een deuk of gewoon een stukje mist, je hoort er bij. Je wordt niet uitgesloten vanwege dat stempel ‘anders’. Integendeel, de wereld is een vrijplaats waarin iedereen zich veilig kan voelen. Anders gezegd: we zijn allemaal anders en daar zijn we blij om!
Hoe ziet zo’n welkome wereld er volgens de GGz Dichter uit? Kunnen zij een vorm vinden voor de droom waarin ‘allemaal anders’ een door iedereen omarmd idee is? Dat is de taak waarvoor de GGz Dichters zich de komende periode geplaatst zien: schets ons de beelden, kleuren, mensen en geuren van deze droom. Maak onze droom tastbaar!