de lach op zijn gezicht
hij krijgt het er niet meer vanaf
te verbeten aangebracht misschien
te gehaast
op weg naar dit en dat
stelt dit de minste vragen
gaat dat opgelucht
aan hem voorbij
hij staat voor de spiegel,
naast zijn schoenen
de spot is zo beter te dragen
in het felle licht
hier zijn dan wel de kinderen
die ik had verwacht
nu ga ik doen wat ik mijzelf
vandaag had beloofd
vallen en opstaan
vallen tot hij lacht
verkeerd doen alles fout
dat het net op tijd toch lukt
en dat alles niet waar is
niet, zolang hij daarin gelooft
sapperdeflap klapwiekend
in slechtzittend kostuum
en doorzichtige schmink
val hinkel hik ik binnen
in de verkeerde zaal
stamel ik in mimitaal
slechtzittende zinnen
met wapperend ruimgebaar
het verkeerde keelgat in
van de groep die mij tegenstaart
hier zaten ze niet op te wachten,
op niets eigenlijk bleek achteraf
een witte jas brak het koude ijs
een vergissing is menselijk
het lachen vergaan
een lach brak je gezicht
en een boek werd gesloten
woorden vielen open
zoveel beter van je lippen
dan van je ogen
die ondanks je blikken, licht
toch zouden hebben gelogen
vanuit een flessenzee
zittend op je
ongeopende
poststukkeneiland
heet jij me welkom
maar kijkt me aan
alsof ik strijkijzers
deur aan deur
verkoop
op Kerstavond
ik bestudeer jouw gekerfde gelaat
dat geelzuchtig is naar de vluchtige smaken
die ooit dit glazen kerkhof vulden
jij zegt dat je vroeger heel mooi was
mijn hoofd knikt, maar liegt overduidelijk
de stank op jouw eiland is zo erg
dat verlepte bloemen zich schimmels
op hun kelken schamen
ik verlang naar buiten, naar onbedorven lucht
waar roodborstjes een nest bouwen
waar een vrouwenstem teder een Stabat Mater zingt
jij zegt dat je vroeger ook een hele mooi stem had
maar mijn hoofd kan overduidelijk niet meer liegen
misschien moet ik vanavond
wel lachen om een stand-up comedian
grap over
een eilandbewoner die
flessen wijn leeg moet hijsen
voordat hij ze kan vullen met
een overzeese papieren noodkreet
‘ik wil zo graag stoppen met drinken’
je dacht aan Allah Akhbar
of Ivanhoe toen je oefende
in het Amsterdamse Bos
maar daar draagt het geluid niet ver
of dat je als de Hulk zo groen
en je kleren zouden scheurden
omdat je groter was dan jezelf
maar iedereen rende weg
halverwege je kreet vielen
hekken en mensen over kinderen
en je kleding schuurde
tussen politie en straat
je dacht nog even aan tv
en je moeder en of ze je misschien
nu zou zien en de halve Dam lag plat
maar niemand lachte mee
je hoekige wendingen
waren vaak niet te volgen
het ontwijken van de sluiers
bracht je er middenin
je stralende omarmingen
waren, arme jongen,
daarom altijd zo verdacht
zo weinig licht
Het filter & het koffiepak
liggen klaar.
Maar waarom een schaar ?
Een filter, een pakje…
Sigaretten!
Maar waar is mijn aansteker ?
O nee, koffie zetten.
De schaar is voor het koffiepak
natuurlijk.
Vroeger ging alles
natuurlijk.
De schepjes koffie vallen wat tegen,
een aansteker schept toch liever vuur.
Een met onbehagen
versmolten tijd later
drink jij veel te slappe koffie.
Een hoofd vol gezeefde herinneringen
die opgaan in een wolkje melk.
Je sigaret bibbert,
as dwarrelt in je koffiemok.
Jouw leven ligt in de prullenbak,
zwarte drab in weeïg papier.
Als jij die schaar nog kon vinden,
zou je het ijzer in je polsen drukken.
Als ik de daad zou kunnen dragen,
zou ik je er een handje bij helpen.
het is allang in kaart gebracht
het ontheemde landschap
omzoomd door oases
vruchtbare grond
de theorie is bekend
maar het helpt niet
er is een grens getrokken
daartoe ben ik beperkt
continenten leegland en overdaad
schurken schrijnend langs elkaar
schieten los en stuwen
ruw gesteente naar het oppervlak
ik dans op gevaarlijk gebergte
voel het ademen en bewegen van de aarde
maar als gewaarschuwd mens
ben ik niet alleen
ik kan roepen vanuit hier
naar de mensen in het dal
de vogels hoog in de lucht
ik kan ook hen niet bereiken
ik zal moeten schuilen
gehuld in wolken
om opnieuw te herrijzen
uit neergeslagen as
meneer Poortinga van nederlands
legde ’t kofschip uit
ezelsbruggetjes had ik thuis niet nodig
meneer Wijma leraar lichamelijke oefening
wilde beweging en soepelheid zien
thuis liep het hard achteruit
meneer Hania van aardrijkskunde
sprak van aardbevingen erupties en magma
terwijl thuis de wereld schudde
mevrouw Joustra van natuurkunde
deed proefjes in de klas
thuis was er constant ontploffingsgevaar
meneer Kits van maatschappijleer
was een voorstander van democratie
papa van dictatuur
meneer van der Zee van handvaardigheid
hield van houtbewerking
mama van bewerken met hout
mevrouw Boomsma van biologie
vertelde over kruisbestuiving
was dat dan net zoiets wat papa
mevrouw Oudewater van geschiedenis
stampte de jaartallen erin
thuis liet de toekomst op zich wachten
mijn naam is een van de vele
diploma’s liggen in de kast
in het leven minder geslaagd
Marjon Zomer