Als woorden ontoereikend zijn
niet komen
niet naar buiten
Oude pijn barst
opnieuw vurig
door witte lijnen
Ik verberg mijn armen
voor jouw blik
zo neutraal dat
het dodelijk is
Ik toon mijn armen
lijkt uitdagend
dit is wie ik ben
dit is wat ik deed
Toen
Destijds
Nog zichtbaar
Krassen in mijn armen
altijd minder diep dan
daar in mij
Als jij vraagt
waarom en hoe
en zonder oordeel
ben ik zichtbaar
maar
kan jij mijn pijn
wel aan
kijk niet zo
onaangedaan
Karen Heerema
Mensen vragen hoe het gaat
Wat als het antwoord is: slecht
Wat als je kind schizofreen
een zwerver, een dief, een junk
Wat als je kind zelfmoord
Wat als je geen zin meer
om mee te spelen
als je masker versleten
je glimlach verworden tot
krampgrijns
Wat als dat mijn antwoord is
Karen Heerema
fluisterstemmen
mannenschreeuw
vrouwenkreun
- gespannen stilte
nachtschreeuwvrouwen
kreukelmannen
schroeivlekken
snijplekken
kapotte banken afgeleefd
wit hard tl-fel
ogendicht
schimmenmens
parallel universum
onbekend bestaan
van veel te veel
verborgen in
gewoon
de stad
waarom niet geweten
net zo makkelijk jij of ik
maar zij
praat er maar niet
liever niet
over
Karen Heerema
Alledaagse dingen zijn helaas
niet zo gewoon in de GGZ
Je went er aan, dat wel, soms gaat dat wel,
maar het is niet gewoon
als Piet weer naar de separeer moet,
dan is dat gewoon
Men noemt dat een patroon
En straks is hij weer rustig
en mag hij er weer uit
Een beetje wennen aan wat prikkels,
extra gesprekje, misschien een pammetje erbij
Hij knapt weer op, terug het leven in
Maar langzaam zie je hem
weer glijden naar de separeer
Als Anneke doordraait
en er een stoel door de ruit gaat
Ja dat is normaal
We weten dat allemaal
Je moet haar ook niet plagen
Dat is nu eenmaal zo
En als het dan ook nog warm is,
ja dan gaat dat even mis
Maar om nu te zeggen dat dat bijzonder is
Nee zo gaat dat nu eenmaal hier
En Willem zit te suffen met
een biertje in zijn hand,
leest zogenaamd de krant,
drinkt koffie, rookt een sigaret,
rookt nog een sigaret en schenkt wat koffie bij.
En na vier uur mag hij een bier
Als je voorbij loopt, roept hij hoi
en kijkt je even nog wat wazig na
Hij ziet er best tevreden uit,
maar toch
Dat is het leven van alledag in de GGZ
Alledaags is niet altijd gewoon.
vastdraaien in gedachten
krakend tot stilstand komen
in doolhof van gevoel
als ’t donker steeds donker
bank staat stevig
schuifel langs muur
lange murenmuur
stopt bij dichte deur
bezoek mag naar buiten
frisse lucht soms amper naar binnen
’t is voor zijn bestwil
maar voelt zo niet goed
niet zoals ’t zijn moet
koord om hart
rukt hart eruit
voel niet te veel
in deze hel
schuifelvoeten in kale kille gangen
hand glijdt over koude stangen
gevangen zonder tralies
gevangen in je hoofd
liedje van verlangen
tranen op je wangen
zonnestralen vangen
omhulsel
leeg
soms ineens tot leven
warmte in stem
stelt vragen
leeft mee
als vroeger
als vader
Warme wind in de witte zeilen
Met het roer vast in handen
voorspelt de strakblauwe lucht geen gevaar
De giek slaat onaangekondigd
Donker dwalen mijn gedachten
Geen houvast
Geen landvast
Geen aanknopingspunt
Buiten mijn hoofd buitelen ze uiteen
Flarden bewustzijn, mijn gedachten denken zichzelf
Omgevallen boekenkast
Wie trekt toch steeds een laatje open
Wie loopt er te fluisteren op de gang
Wie laat zijn voetstappen liggen
op de vloer
Ik ben slechts toeschouwer in mijn bed
Het witte konijn in de vensterbank
vraagt of ik zijn gedachten wil zien
De boom komt aanlopen en buigt zijn kruin
Kijk dit zijn zijn gedachten
De klok heeft een bontmuts op
terwijl de hittegolf zucht
onder haar eigen zware deken
komen de blote benen uit de klok
of uit de muts, dat kan ik niet goed zien
Het karretje met eten is er ook alweer
maar kauwen kan ik niet
Ik probeer mijn gedachten te vangen
Mijn gedachten zijn toch van mij?
En als het mijn gedachten zijn dan
horen ze toch in mijn hoofd?
Ik vind dat zelf wel slim bedacht,
maar ze zijn me te snel af
en verdwijnen lachend in de nacht
mij alleen achterlatend met
niets
Ziekenhuisgeluiden brengen
alles
weer tot leven
Karen Heerema
Liggend in bed
in het eindeloze niets
als de nacht zwart
of zwarter nog
zich in mij verliest.
Als ik oplos in
eeuwigheid
en mijn ogen
leeg teveel gezien
om de slaap te omarmen.
’t Onrustig hart drijft,
gedachten spoken
vergroot in het duister,
vergeten als ik opsta
maar altijd moe.
Karen Heerema
alle dagen
eindeloos veel koffie drinken
sigaretten roken
voor je uit zitten staren
doelloos
de toekomst inkijken.
Karen Heerema
Zon
zee zinkt
vergaat in gedachten
geheugen sluimert zacht
zacht zonlicht lacht
de toekomst tegemoet
weet niet goed wat
hiermee moet
met deze sluimermist
geheugen dat zich steeds
vergist
© Karen Heerema (mei 2009)