dat zijn geest geslepen was
tot diamant, zijn ogen
daarom fonkelden
en dingen zagen
die er in werkelijkheid niet echt waren
verwarring was toch duisternis
geen zonlicht?
hoe ontvang ik jou nu
mooie jongen
met je icarusvleugels
van gesmolten was
waarmee verbind ik mijn ik
het vlees waarin ik woon
de geest waarin ik droom
mijn handen reiken niet meer
raken niet meer aan de wereld
zoeken toch naar een verbond
de spiegel antwoordt niet meer
in de etalages loopt een vreemde man
wat is nog mijn naam
als ik strepen trek in mijn armen
en mijn hoofd tot barstens toe breek
is er iets dat leeft
maar in mijn bed ligt een ander
als ik durf te slapen
mijn verleden is ver van mij
ik zal verdwalen deze nacht
hoop dat ik morgen weer wakker wordt
in het portret van mijzelf
het gezicht dat ik zocht
ik weet dat er vannacht
een gat zal vallen
tussen het donker en licht
in dit gedicht
schrijf ik jouw hand
naar de mijne
het kan niet anders
dan dat die leegte, straks
daarin zal verdwijnen
ik schrijf me gek
tegen de waanzin
maar ik denk dat ik stop
ik wil niet verliezen
nu je zo voor de spiegel staat
zie ik het ook
het beeld is niet echt
je blijft tussenbeide
alleen herkenbaar
aan wat je niet bent
je portret aan de muur
het lied dat je zingt
het is allemaal anders
ik kruip in je vormen
het lichaam dat krimpt
dit ben jij, kijk
kwetsbaar
steeds meer
aan mij gelijk
ik ben op bezoek geweest
en wist opeens niet meer het verschil
hij is bezig met keuzes, zegt hij
ik met het eten
een honger te stillen
die niet te dempen valt
er zit een gat in zijn leven
misschien kijk ik er dwars doorheen
hij was blij dat ik er was
al was ik alleen
de pijn wordt al minder
er gaat weer tijd voorbij
het gebroken ritme
is in rimpels opgelost
de ruis is verdwenen
het hart slaat niet meer
ja, het gaat weer wat beter
ben weer wat vaker buiten de deur
sla mijn ogen op naar de hemel
de regen op mij neer
(lieve Frans)
hij sprak niet met mij,
wel met de dieren
ze hebben dat te laat begrepen
toen hij was uitgekeken
op dat prentje in zijn kamer,
een vogel op een tak
een wezen op zijn plek
Assisi, verdwaald
in een witte wereld
waar teveel ongedierte
moest worden gespaard
daar heeft hij zijn wandelen bewaard
om een ander pad te breken
hij heeft er nooit over gesproken, niet met mij
maar de dieren moeten het hebben geweten,
het venster was gebroken, een tak, een vogel
vrij
de lach op zijn gezicht
hij krijgt het er niet meer vanaf
te verbeten aangebracht misschien
te gehaast
op weg naar dit en dat
stelt dit de minste vragen
gaat dat opgelucht
aan hem voorbij
hij staat voor de spiegel,
naast zijn schoenen
de spot is zo beter te dragen
in het felle licht
hier zijn dan wel de kinderen
die ik had verwacht
nu ga ik doen wat ik mijzelf
vandaag had beloofd
vallen en opstaan
vallen tot hij lacht
verkeerd doen alles fout
dat het net op tijd toch lukt
en dat alles niet waar is
niet, zolang hij daarin gelooft