je geeft signalen die dan
weer wel en dan weer niet
geloofwaardig zijn
je huilt als een kind poetst als
een huisvrouw vloekt als een kerel
maar jij bent mama
gaten in je geheugen
vullen je leven
je weet niet altijd van hoe en wat
ik bekijk van dichtbij de
overgangen en zie
niet alleen iedereen is anders
iedereen is anders
daarin zijn we gelijk
de kalende kruinen zwijgen in stilte
de weerbarstige bast plooit zich gelooid om de stam
tijd verdrijft de schoonheid
in het uitzicht voltrekt zich de verandering
vloeiend maar beslist
de warmte maakt plaats voor schemer en neerslag
wit wollige vlokken kleuren de kalmte zacht
het nieuwe groen beeldhouwt de omgeving
mijmeringen over wat was worden wreed verstoord
harde geluiden en beweging stuiven samen de kamer binnen
het kleine meisje in uniform praat onafgebroken over
de hoofden heen de beide grijze bejaarden wachten gelaten
het rappe poets en veeg rondje vergt weinig tijd
een zachte zucht ontsnapt en de kapokken kussens worden rechtgetrokken
wanneer de deur weer dichtgedaan de stilte insluit
je bent er een beter mens
van geworden
zeg jij
implicerend dat ik slecht was
en het verdiende
maar ook
had meer slaag
me nog mooier gemaakt?
je dacht aan Allah Akhbar
of Ivanhoe toen je oefende
in het Amsterdamse Bos
maar daar draagt het geluid niet ver
of dat je als de Hulk zo groen
en je kleren zouden scheurden
omdat je groter was dan jezelf
maar iedereen rende weg
halverwege je kreet vielen
hekken en mensen over kinderen
en je kleding schuurde
tussen politie en straat
je dacht nog even aan tv
en je moeder en of ze je misschien
nu zou zien en de halve Dam lag plat
maar niemand lachte mee
meneer Poortinga van nederlands
legde ’t kofschip uit
ezelsbruggetjes had ik thuis niet nodig
meneer Wijma leraar lichamelijke oefening
wilde beweging en soepelheid zien
thuis liep het hard achteruit
meneer Hania van aardrijkskunde
sprak van aardbevingen erupties en magma
terwijl thuis de wereld schudde
mevrouw Joustra van natuurkunde
deed proefjes in de klas
thuis was er constant ontploffingsgevaar
meneer Kits van maatschappijleer
was een voorstander van democratie
papa van dictatuur
meneer van der Zee van handvaardigheid
hield van houtbewerking
mama van bewerken met hout
mevrouw Boomsma van biologie
vertelde over kruisbestuiving
was dat dan net zoiets wat papa
mevrouw Oudewater van geschiedenis
stampte de jaartallen erin
thuis liet de toekomst op zich wachten
mijn naam is een van de vele
diploma’s liggen in de kast
in het leven minder geslaagd
Marjon Zomer
omdat je hier alweer maanden zit
en de meesten om je heen
waanzin dragen als een dikke trui
familie en vrienden
de gesloten deur letterlijk nemen
omdat je hier weer zit
en de rapporten van jaren beslissen over jou
je referentiekader wordt bepaald door
de dikte van je dossier
dat groeit met de dag
omdat je hier zit
omdat je hier weer zit
en het uitzicht het enige heldere blikveld is
bomen de buitenwereld weren
pillen progressie verdwazen
en rook blijft hangen
omdat je hier alweer maanden zit
en je enige bevoegdheid opgesloten
zit in een pakje van 50 gram
waar gesloten deuren zelfbeslissingsrecht
bewaken en een leven in rook opgaat
Marjon Zomer
nooit eerder fietste iemand sneller
in de eerste versnelling
dan Ruben op zondagmiddag
zwembad en friet in het vooruitzicht
racete hij
op de roze fiets
van zijn vriendinnetje
langs stoplicht na stoplicht
die vlug op groen sprongen
als hij eraan kwam
op school is mijn concentratie laag
en mijn aanwezigheid hoog zegt juf Jojanneke
of dat goed of fout is snap ik niet
wanneer iets niet lukt
wordt ik boos en verdrietig tegelijk
hoe dat kan weet ik niet
woorden als contact-arm recht-lijnig en
letter-lijk slaan op mij
maar dat begrijp ik niet
pictogrammen maken de wereld zwart-wit
paars is mijn lievelingskleur en rood en roze
kiezen kan ik niet
mijn psychiater wil dat ik drie keer
per jaar op controle kom
waarvoor weet ik niet
mijn pillendoos verdeeld de dagen
in vier keer slikken
dat vergeet ik niet
op 12 augustus heb ik 5 jaar
de diagnose autisme
wat ik daarvoor was weet ik niet
Marjon Zomer
Schuin gedrukt: mensen met autisme vatten taal vaak letterlijk op
nadat de trein voorbij
stoof en haar haren wapperend
opwoeien ging ze tussen
de bielzen in het grind liggen
ze had de laatste trein gemist
thuis zaten acht angstige
kinderogen stil op de bank
de klok van oma tikte uren
aaneen en het duurde langer
dan welke keer dan ook
in het donker keken twee ogen
af en toe heel even opzij
naar pappa die staarde naar
de telefoon die straks zou gaan
en dan zou mamma
mamma
meestal zat ze stil
met haar handen in de schoot
of aan de keukentafel met een krant
soms wilde ze springen