zelfwoord
je hoekige wendingen
waren vaak niet te volgen
het ontwijken van de sluiers
bracht je er middenin
je stralende omarmingen
waren, arme jongen,
daarom altijd zo verdacht
zo weinig licht
je hoekige wendingen
waren vaak niet te volgen
het ontwijken van de sluiers
bracht je er middenin
je stralende omarmingen
waren, arme jongen,
daarom altijd zo verdacht
zo weinig licht
Het filter & het koffiepak
liggen klaar.
Maar waarom een schaar ?
Een filter, een pakje…
Sigaretten!
Maar waar is mijn aansteker ?
O nee, koffie zetten.
De schaar is voor het koffiepak
natuurlijk.
Vroeger ging alles
natuurlijk.
De schepjes koffie vallen wat tegen,
een aansteker schept toch liever vuur.
Een met onbehagen
versmolten tijd later
drink jij veel te slappe koffie.
Een hoofd vol gezeefde herinneringen
die opgaan in een wolkje melk.
Je sigaret bibbert,
as dwarrelt in je koffiemok.
Jouw leven ligt in de prullenbak,
zwarte drab in weeïg papier.
Als jij die schaar nog kon vinden,
zou je het ijzer in je polsen drukken.
Als ik de daad zou kunnen dragen,
zou ik je er een handje bij helpen.
het is allang in kaart gebracht
het ontheemde landschap
omzoomd door oases
vruchtbare grond
de theorie is bekend
maar het helpt niet
er is een grens getrokken
daartoe ben ik beperkt
continenten leegland en overdaad
schurken schrijnend langs elkaar
schieten los en stuwen
ruw gesteente naar het oppervlak
ik dans op gevaarlijk gebergte
voel het ademen en bewegen van de aarde
maar als gewaarschuwd mens
ben ik niet alleen
ik kan roepen vanuit hier
naar de mensen in het dal
de vogels hoog in de lucht
ik kan ook hen niet bereiken
ik zal moeten schuilen
gehuld in wolken
om opnieuw te herrijzen
uit neergeslagen as
Reeds weken houdt De Aswolk van de erupterende vulkaan Eyjafjallajökull de wereld aan de grond. Waar eerst het luchtruim beheerst werd door koene ridders in pilotenpakken, wachten nu mensenmassa’s opeen gepakt in transitzones op een bericht dat de vernielwolken van stof en glas geen gevaar meer opleveren en het leven weer hervat kan worden.
Aswolken zetten ons en onze luchtkastelen moeiteloos met beide benen op de grond en leren ons een les in nederigheid. Zo maakbaar als het luchtruim, zo maakbaar zijn wij.
De Aswolken houden ons in hun greep. En niet alleen in de lucht. Boudewijn de Groot zong het al: “Valt het je op dat de zon feller schijnt als de rook om je hoofd is verdwenen?” De wolkende verdichting in en om ons hoofd is vaak ondoordringbaar. De waan van ons bestaan verhindert doorzicht, belemmert inzicht. We zijn in donker gehuld en kleine kleurrandjes bereiken zelden ons oog, onze ziel.
In de psychiatrie neemt De Aswolk reële vorm aan en is om ons heen, elke dag. In de vorm van sigarettenrook, in de vorm van eenzaamheid, in de vorm van het wegebben van hoop. Gelukkig komen ook daar opklaringen voor. Stevige winden die de as verspreiden tot een herinnering. Zonnestralen die zich een baan weten te vinden.
“Aswolken” is het thema waar de GGz Dichters zich dit voorjaar mee bezig houden. Zij zullen hun associaties, gedachten, luchtkastelen en aardse werkelijkheid rond dit thema met u delen in hun gedichten.
omdat je hier alweer maanden zit
en de meesten om je heen
waanzin dragen als een dikke trui
familie en vrienden
de gesloten deur letterlijk nemen
omdat je hier weer zit
en de rapporten van jaren beslissen over jou
je referentiekader wordt bepaald door
de dikte van je dossier
dat groeit met de dag
omdat je hier zit
omdat je hier weer zit
en het uitzicht het enige heldere blikveld is
bomen de buitenwereld weren
pillen progressie verdwazen
en rook blijft hangen
omdat je hier alweer maanden zit
en je enige bevoegdheid opgesloten
zit in een pakje van 50 gram
waar gesloten deuren zelfbeslissingsrecht
bewaken en een leven in rook opgaat
Marjon Zomer