de lach op zijn gezicht
hij krijgt het er niet meer vanaf
te verbeten aangebracht misschien
te gehaast
op weg naar dit en dat
stelt dit de minste vragen
gaat dat opgelucht
aan hem voorbij
hij staat voor de spiegel,
naast zijn schoenen
de spot is zo beter te dragen
in het felle licht
hier zijn dan wel de kinderen
die ik had verwacht
nu ga ik doen wat ik mijzelf
vandaag had beloofd
vallen en opstaan
vallen tot hij lacht
verkeerd doen alles fout
dat het net op tijd toch lukt
en dat alles niet waar is
niet, zolang hij daarin gelooft
sapperdeflap klapwiekend
in slechtzittend kostuum
en doorzichtige schmink
val hinkel hik ik binnen
in de verkeerde zaal
stamel ik in mimitaal
slechtzittende zinnen
met wapperend ruimgebaar
het verkeerde keelgat in
van de groep die mij tegenstaart
hier zaten ze niet op te wachten,
op niets eigenlijk bleek achteraf
een witte jas brak het koude ijs
een vergissing is menselijk
het lachen vergaan
een lach brak je gezicht
en een boek werd gesloten
woorden vielen open
zoveel beter van je lippen
dan van je ogen
die ondanks je blikken, licht
toch zouden hebben gelogen
Heeft regen een begin, heeft licht een einddatum, kunnen mollen zwemmen, en zo ja, hoe goed is dan hun vlinderslag, kan een vlinder met ontzaglijk veel spijt weer een rups worden, zijn er kampbeulen die hun moeder helpen met het aantrekken van ondergoed, zou ik een goede vis zijn, of een veel te vinnige, is het een heel gek idee om mijn iPhone te gaan frituren, is het mogelijk dat de dode vlieg op mijn vensterbank suïcide heeft gepleegd, en zo ja, was hij het dan ook zo zat altijd maar op hondendrollen te moeten landen, zou de fryPhone een gat in de markt zijn, en zou al dat geld mij gelukkiger maken, is geluk eigenlijk een afspraak, en is 1 + 1 = 2 nou een bedenksel, of was het er altijd al, maar moest het nog even gevonden worden?
Waarom lachen anderen alleen minzaam om mijn gedachten, en niet innig om mijn oprechtheid als mens?
Ik neem het ze niet kwalijk. Zelf lachte ik vanmorgen om een likkebaardende mier die jacht maakte op een plakkerige strooppot die zijn strop werd.
je dacht aan Allah Akhbar
of Ivanhoe toen je oefende
in het Amsterdamse Bos
maar daar draagt het geluid niet ver
of dat je als de Hulk zo groen
en je kleren zouden scheurden
omdat je groter was dan jezelf
maar iedereen rende weg
halverwege je kreet vielen
hekken en mensen over kinderen
en je kleding schuurde
tussen politie en straat
je dacht nog even aan tv
en je moeder en of ze je misschien
nu zou zien en de halve Dam lag plat
maar niemand lachte mee
Een verdwaalde lach die zomaar onverwachts langs waait, de voorzichtige lach van dat meisje op dat terras, een aarzelende lach van de vrouw die begreep dat ze naar huis mocht, die uitbundige lach van dat groepje in de trein naar Utrecht, de geruststellende lach van een man bij de sociale dienst, een brede lach op het gezicht van een kind, de berustende lach van je moeder, die laatste dag.
Een lach doet veel. Met jezelf maar zeker ook met anderen. Als iemand naar je lacht, wordt het zachter in je wezen, milder in je hart, en raakt het donker even net iets meer verdwaald. Een lach verandert de wereld een beetje.
Samen lachen doet nog meer dan dat: het geeft een gevoel van saamhorigheid. Bovendien werkt lachen aanstekelijk. Lacht iemand, dan is het moeilijk daar weerstand aan te bieden of onaangedaan te blijven.
Toch zijn er veel mensen die zelden iemand naar hen zien lachen. En ook zijn er veel mensen die weinig reden hebben om te lachen. In de GGz kom je ze vaak tegen. Niettemin is het opvallend, hoeveel ook daar gelachen wordt. Om alledaagse dingen, pijnlijke dingen, mooie dingen of zomaar, zonder reden. Dat is belangrijk en hoopvol.
Want waarom je ook lacht, het lachen zelf maakt blij. Een goede lachbui activeert je lijf. Stresshormonen nemen af, er ontstaat spanningsontlading. Heel even voelen we ons emotioneel bevrijd. En laten we eerlijk zijn: wie wil dat niet?
Ach, en ondertussen blijven we mensen. Hebberig als altijd worden we zuchtig als we kijken naar een lieve lach - hunkerend naar meer…