De klok zeurt mee
tik-tak
we hebben dit gesprek al zo vaak gehad.
Als jij, wilskrachtig als altijd
iedere poging afketst
tik-tak
om te praten over pillen,
en dat kracht bij zet
door je mond vol te proppen met
tik-tak
en je biedt mij ook er ook ééntje aan, zo’n
tik-tak,
‘1 kcal maar’ zeg jij pesterig,
dan val ik stil.
Tik-tak
lacht de klok.
Ik geef me gewonnen
tegen jouw charisma
kan geen pil op.
Ik tak.
Je zit tegenover mij. Nukkig.
Het is bijna grappig dat
mijn aanwezigheid jou zo steekt.
Want de draak in jouw hoofd
die je gehoor bekogelt
met verwarrende gruizige woorden
vol minachting en vernedering
die je walgelijke opdrachten toespuugt
terwijl een Sardonisch genot uit zijn neusgaten stoomt, is híj niet jouw echte kwelgeest ?
Maar over hem mag ik niet spreken.
Woedend word jij dan.
Het geeft niet. Ik ben geduldig.
Ook draken zijn onachtzaam. Ook draken slapen.
Ik kies mijn moment. Ik wurg jouw monster.
Samen snijden we hem in stukken en koken het schubbige vlees in een soepje, getrokken van al jouw pillen.
Voor het eerst ben jij uiterst content over je medicijnen.
haar schrille kinderstem
vulde de gang en het trapgat
niet voor het eerst
wisselde ze van stemming
het ging zo goed zei mijn vader
tranen had hij niet meer
wennen konden we niet
aan zoveel verschillen in één mens
haar verleden werd ons heden
en oude wonden reten open
en bloedden over ons heen
een herhaling van beschadiging
haar helpen lukte ons niet
een meisje en een man
die samen in de gang
haar woede vasthielden
met lege handen
Waarom vragen sprookjes
koninginnen nou nooit eens
“spiegeltje spiegeltje aan de wand
wie is
van binnen
de mooiste van het land?”
Mensen met sombere streken &
melancholieke momenten,
maar ook met karakters
die kleurrijk de eentonigheid
verbleken van gewillige grijsheid.
Zeker beste spiegel,
Sneeuwwitje is heel mooi.
Maar dan de Zwartgalligen !
Daartussen vind je
echte schoonheden
voor wie verder durft te kijken
dan het glanzende oppervlakte
van onze mytische majesteiten.
wat is de chemie van mijn lichaam
bewoon ik het afgebrande dorp
of het schone schip
wik, weeg ik
een balans tussen waan
en beschadigd bestaan
besluit mijn
dagelijkse twijfel:
wie ben ik
en wat breekt het eerst
het kwetsbare vlies
rondom mijn hersenen
of de doordrukstrip