Lach
Een verdwaalde lach die zomaar onverwachts langs waait, de voorzichtige lach van dat meisje op dat terras, een aarzelende lach van de vrouw die begreep dat ze naar huis mocht, die uitbundige lach van dat groepje in de trein naar Utrecht, de geruststellende lach van een man bij de sociale dienst, een brede lach op het gezicht van een kind, de berustende lach van je moeder, die laatste dag.
Een lach doet veel. Met jezelf maar zeker ook met anderen. Als iemand naar je lacht, wordt het zachter in je wezen, milder in je hart, en raakt het donker even net iets meer verdwaald. Een lach verandert de wereld een beetje.
Samen lachen doet nog meer dan dat: het geeft een gevoel van saamhorigheid. Bovendien werkt lachen aanstekelijk. Lacht iemand, dan is het moeilijk daar weerstand aan te bieden of onaangedaan te blijven.
Toch zijn er veel mensen die zelden iemand naar hen zien lachen. En ook zijn er veel mensen die weinig reden hebben om te lachen. In de GGz kom je ze vaak tegen. Niettemin is het opvallend, hoeveel ook daar gelachen wordt. Om alledaagse dingen, pijnlijke dingen, mooie dingen of zomaar, zonder reden. Dat is belangrijk en hoopvol.
Want waarom je ook lacht, het lachen zelf maakt blij. Een goede lachbui activeert je lijf. Stresshormonen nemen af, er ontstaat spanningsontlading. Heel even voelen we ons emotioneel bevrijd. En laten we eerlijk zijn: wie wil dat niet?
Ach, en ondertussen blijven we mensen. Hebberig als altijd worden we zuchtig als we kijken naar een lieve lach - hunkerend naar meer…
Reageer op dit bericht