Teken van taal
Posted on januari 28th, 2010 door Bas
Als woorden ontoereikend zijn
niet komen
niet naar buiten
Oude pijn barst
opnieuw vurig
door witte lijnen
Ik verberg mijn armen
voor jouw blik
zo neutraal dat
het dodelijk is
Ik toon mijn armen
lijkt uitdagend
dit is wie ik ben
dit is wat ik deed
Toen
Destijds
Nog zichtbaar
Krassen in mijn armen
altijd minder diep dan
daar in mij
Als jij vraagt
waarom en hoe
en zonder oordeel
ben ik zichtbaar
maar
kan jij mijn pijn
wel aan
kijk niet zo
onaangedaan
Karen Heerema
Hallo Karin,
Mooi gedicht! Roept herkenning op ook.
Groetjes. Thea.